برای من که جنس مخالف زنها هستم، با دیدن پوششان از خودم احساس ناراحتی میکنم. در حالی که ما با یک تی شرت، در حال هلاک شدن از گرما هستیم، اینها با وزن ، گرما و دست و پا گیر بودن لباسشان، چه عذابی را تحمل میکنند؟

ایراد از بعضی از افراد است که ایراد از آنها است و فکر میکنند که همۀ ما مثل آنهاییم. نمیتوانند خودشان را کنترل کنند، دستور میدهند که شما را در حوله بیپیچند.

اگر توجه کرده باشید، در خارج از کشور، مثلا آمریکا، خانومها با دامنهای کوتاه و تاپ در خیابانها قدم میزنند، و مردها نیز به آنها به صورت آدمهای خراب نگاه نمیکنند، بلکه به دید معمولی به آنها نگاه میکنند و افرادی که خواهان برقراری ارتباط جنسی و یا درآمد از این کار هستند، بسیار ظاهر زننده و زشتی، حتی از دید خود آمریکایی ها دارند که اگر این افراد در بعضی از محله های آمریکا دیده شوند، پلیس و یا حتی مردم، با فرد مخلف برخورد شدیدی از خود نشان میدهند. و این قضایا در حالی است که اگر در ایران زنی را با بلوز آستین بلند و شلوار پاچه کوتاه در خیابان ببینید، خودتان هم حتی به دیدگان خود رحم نکرده و حتی ممکن است از وی به طرزهای زننده ای که خودتان بهتر میدانید، تصاویری تهیه کنید؛ زنهای چادری بر وی لعنت و نفرین و ناسزا بفرستند؛ نوجوانان و جوانان نسبت به وی، بی احترامی خود را با حرفهای بلند ابراز کنند. خواهید دید که بوسیلۀ یک لباس نیمه باز و یا حتی بسیار هم زیبا، یک شهر برهم میریزد؛ هر کجا که مینشینید، سخن، فیلم و یا تصویری از آن خانوم را میبینید. دلیل این است که ما، ایرانی جماعت ناموس سرمان میشود ولی غیرت نه. اگر هر کداممان با این دید به قضیه نگاه کنیم که اگر کسی با این نیت کثیف به مادر و خواهر خودمان نگاه کند، ما چه احساسی پیدا میکنیم؟ اگر هر کسی را به دید خواهری، مادری و برادری خود نگاه کنیم، دیگر چشمی به دنبال دیدن زیورآلات آنها نمی افتد. پس بیایید خودمان را کنترل کنیم، به جای پیچیدن ناموسمان در حوله و ملافه.

خوددار باشید و پیروز.