در ساعات پایانی و یا حتی روز، به خیابان میروید. رفتار بعضی از رانندگان تعجب انگیز است. صحنه هایی همچون تصادف، لایی کشیدن های وحشتناک، حرکات نمایشی (بهتر بگم، ناشیانه) در خیابانها و میادین. شاید 90% از این موارد توسط جوانان صورت بگیرد. این سوالی است که در ذهنتان شکل میگیرد: چرا به این گاری رونها گواهینامه میدهند؟

من 17 سال دارم. از سن 15 سالگی، رانندگی را به صورت حرفه ای یاد گرفتم. اما جدا میتوانم بگم که تا بحال، در خیابانها، سرعت نرفتم و بجز نداشتن گواهینامه، هیچ خلافی نکردم. معتقدم که از سن 15 تا 17 سالگی، فرد با ترس و لرز از والدین پشت فرمان مینشیند و مراقب است که هیچ اتفاقی برای اتومبیل نیافتد. پس نهایت فرمانبری از قوانین، در سنین نوجوانی و پیری است.

پیشنهاد من برای دادن گواهینامه این است: اگر اهداء گواهینامه در سن 16 سالگی شروع شود، عادت احتیاط و محتاط بودن در فرد جاودان میشود و یک نوع عادت همیشگی میشود. اما گر تا سن 18-19 سالگی کش داده شود، فرد از 16 سالگی، برای رسیدن به پشت فرمان لحظه شماری می کند و رانندگی برایش عقده میشود، فرد وقتی در کامپیوتر اتومبیل بازی میکند، آرزو دارد که ایکاش در خیابانها بتواند این کار را بکند. این فرد با کوهی از عقده های وحشیانه اش گواهینامه میگیرد و در خیابانها و در بین اتومبیل های پر از افراد بیگناه، عقده هایش را خالی میکند. و باعث عذادار کردن خانواده ها میشود.

پس به نظر من، گواهینامه باید در سن 16 سالگی، برای از بین بردن هرج و مرج به افراد ارائه شود.

جادۀ زندگیتان بی خطر باشد.